Babam aradı 12 gibi. Amine uyan, sizin okulu kapatmışlar dedi. Anlamadım, inanmadım. Gelen mesajlar, sosyal medya turu falan gerçek olduğunu gösteriyordu. Daha hiçbir şey kesinleşmedi, benim delice umudum var. Sadece hissettiklerimi yazmak istedim, tazeyken.

O okul benim dünyamdı. İlk gün tanıştığım insanlarla bir aile olmayı başardık. İyi günler, kötü günler, kavgalar kıyametler, sınavlar, ağlamalar, gülmeler ve buna benzer yüzlerce durumu yaşadık biz.

Mezun olacağım fikri canımı yaktığı için düşünmeme kararı almıştım. Şimdi benden okuluma bir veda bile edemeden başka bir okula geçmemi bekliyorlar. Sorgusuz ve sualsiz. Bu hak değildir de nedir? Bu içine düştüğümüz durumun açıklaması yok. Sabah olacak uyanacağız ve şaka diyecekler sanki. İçimdeki tarifsiz acının, benim fevriliğimle ve durumu dramatikleştirmemle sınırlı kalmasını ve her şeyin düzelmesini diliyorum.

Uzayan bir okul, arkadaşlarından ayrılmak, yeni bir ortam, akademik çalışmalarında duraksama. Böyle bir durumda sanırım çok sevdiğim ve başarılı olduğum bölümümden vazgeçebilirim. Çünkü çok zor. İçine düşünce anlam kazandı.